I'm remembering someone very special today and I thought it would be nice to stop in whatever's keeping me busy and write something. Surprisingly, I can't think of any. My mind is clouded. Blurry. Tired. Then I realized, I don't wanna think about him anymore.Currently Playing:

Christmas time has a power to break my heart, so much that it can make me breakdown and cry. I can still clearly remember how my late Mom loved the season along with the music, colors and traditions attached to it. During Christmas time we would decorate our house. She often tell us how good it is to feel the Christmas spirit. Every night we would stare out the window, watch the colored lights and listen to its tune.

Pinangako ko sa sarili ko na hindi na ko magsusulat ng kahit ano tungkol sayo.. na hindi na kita aalalahanin pa.. na wala na kong babalikan na matamis na nakaraan kasama ka...

“kaninang umaga nagising akong may bakas ng ngiti sa mukha. Kasama kita sa aking panaginip, sasabihin ko dapat sayo..” -Pupil

Dati rati lagi kitang napapanaginipan kasi malamang, lagi kang laman ng isip ko. Pero mula mga humigit kumulang isang taon mula nang umalis ka,, sobrang dalang na ng mga panaginip ko tungkol sayo,, hanggang sa tuluyan nang mawala.

Hanggang nung isang gabi,, muli kang nagpakita sa panaginip ko.

Siguro kasi kahit pigilan ko ang sarili ko, kahit ibaling ko sa ibang bagay ang aking isip,, hindi ko maitatanggi na lagi pa rin kitang naaalala.

Ilang taon rin ang nagdaan,, salamat sa mga minsanang pagch-chat, medyo nau-update rin natin ang isa’t isa. Masaya ako sa mga minsan na un, kahit papano nabubuo ang pag-asa ko. Hindi ko alam kung kelan at paano unti unting nawala ang communication natin. Maraming panahon na busy ka at minsan ako naman.

Alam kong hindi ka agad naging mapalad sa pangingibang bansa. Marami kang sakripisyo at pait na dinaanan, nakukuwento mo yun sakin dati, naalala mo pa ba? Nakakalungkot noon kasi wala akong kayang ibigay sayo kundi moral support na alam kong hindi sapat. Pero masaya ko pag sinasabi mong, salamat sa oras ko.

Sa ilang taong paghihirap at paghihintay, unti-unti mong naabot ang mga pangarap mo. Ngunit kasabay nito ang marami ring mga pagbabago. Pagbabagong naging sanhi ng paghihiwalay ng mga landas natin na malabo nang magkasalubong sa hinaharap.

“Sana pag alis ko,, ituloy mo rin ang mga pangarap mo..”

Nagpursige rin naman ako dito sa Pilipinas. Sa awa ng Diyos okay na ang trabaho ko ngayon di kumpara dati na wala akong ginawa kundi ang magreklamo sayo.

Hindi lang ako, pati ang iba pa nating barkada, isa-isa na ring nakakuha ng diskarte para makaangat sa buhay.

Matapos ang lahat ng paghihintay at pagtitiis dahil sa kawalan ng presensiya mo,, sa wakas uuwi ka na. Sobra kitang namiss! Kumusta kana kaya? Ganun pa rin kaya ugali mo, o baka suplado kana ngayon? Anu na kayang itsura mo? Pansin ko sa picture mo sa fb,, tumaba ka,, hehehe, bagay naman. Sabi mo sakin magpataba ako, well,, eto, nagpataba na ko ng bilbil at pisngi,, kaya ngayon hirap naman akong magdiet.

Wala na kong masyadong hinaing sa buhay,, hindi na ko galit sa mundo masyado, in short,, retired na ko sa pagiging emo. Ung problema ko sa tatay ko, hindi na mawawala un,, natutunan ko nang tanggapin na ganun siya talaga. Un ung pilit mong pinapaintindi sakin dati.

Nung umalis ka, naging guide sa kin ung mga advices mo, lagi kong naaalala ung mga pinag-usapan natin.

Marami pa kong gustong ikwento sayo. Marami akong gustong sabihin… Sana makapagkwentuhan naman tayo.. Un nga lang marami kang kailangang gawin at bisitahin sa pag-uwi mo. Alam ko ring magiging abala ka dahil sa kanya.

=0=

Hindi ko naman masasabing hindi totoo ang naramdaman ko sayo.

Halos nandun na tayo, pero pagkakataon ang nagpasya. Kailangan mong mangibang bansa para hanapin ang sarili mo at tuparin ang mga pangarap mo.

Mula noon inasahan ko na na mangyayari ito. Pinilit kong kalimutan kana lang kesa umasa pa na may patutunguhan pa ang sitwasyong ito kung saan wala akong panghahawakan.

Mahirap din ang tanggapin sa sarili ko na hindi na matutupad ang pangarap ko na maging tayo.

Masyado nang malayo at malabo.

Dati sabi ko, pagbalik mo, hindi na ko duwag. Pero ngayon, wala na kong dahilan pa para maging matapang pa para sayo.

:)

Sana nalang makapagpasalamat nalang ako sa ginawa mo para sa kin.

Salamat sa pag-encourage mo na iayos ko ang buhay ko. Salamat kasi nalaman ko ang halaga ko dahil sayo. Alam kong para sayo wala un, pero mahalaga un para sa kin.

Salamat dahil natuto akong magmahal sa sarili ko, in the same way na natuto din akong magpakita ng pagmamahal ko para sa iba.

=0=

Sana sa pag-uwi mong ito, magkaroon na ng tuldok ang mga tanong sakin. Sana maging malinaw na ang lahat at matahimik na ako. Sana makapagsimula na rin ako muli.

Sana sa susunod na tatlong taon, mas mabuti na tayong tao.

Salamat. Kita-kita sa dulo!

Currently Playing: Ang Katulad Mong Walang Katulad by Orange & Lemons, Bright Lights by Matchbox 20, Dyad by Dong Abay, The Man Who Can’t Be Moved by The Script, Doesn’t Mean Anything by Alicia Keys

“Sa puso at damdamin hindi ka maglalaho

Lagi kang iisipin kahit nasa malayo

Wag sanang kalimutan kapag ako’y wala na

Na nagkasama minsan sa hirap at ginhawa.

Ako ay nangangarap na lagi kang makita

Alam ko na mahirap mag-antay ng pag-asa

Makinig ka sana sa sasabihin ko

Ikaw ang ala-ala na maganda ang mundo.” -Dyad

Guess it’s worth cheating. I still love you.

Hindi ako techie na tao, alam yan ng kahit sinong malapit sakin.
Sa unang pagkakataon, nagkaroon ako ng immense yearning para sa isang bagay. Kahit kelan hindi pa ako nagkaganito,, 'love at first sight' kumbaga! eto na talaga un! un tipong maloloka ako kapag hindi ko makukuha to!
SHARE KO LANG..

Naalala ko pa nong college ako, nung nauso ang celfone, Philips Savvy ang brand ng fone ko. pinagkakaguluhan na sya ng mga classmates ko dahil sa nakakaaliw niyang tone at dahil 2-liner na siya. After few months, napalitan naman un ng Nokia 6110, bumili kasi si Dad ng bagong fone kaya pasa-pasa ang paglevel up ng fone naming magkakapatid, so ung Philips ko napunta sa bunso kong kapatid. Tuwang-tuwa ang lahat ng mga nakakakita, lahat gustong humiram, lahat gustong maka-experience ng NOKIA! Lalu pa't ang ganda ng keypad, mas slim, tapos may infrared, at higit sa lahat,, may games tulad ng Snake! haha! Para sa akin wala un, gusto ko lang talaga ng may fone kasi marami akong ka-text dati. Wala akong pakialam sa brand, basta lang matibay. Hindi ko alam na un na pala ung kahuli-hulihang pagkakataon na makakasabay ako sa uso. I think mga bandang 2003 nung nahulog ng ate ko sa baha ung 6110 ko, kaya kailangan nang palitan. Medyo short na kami sa budget kaya hindi na ko nagdemand ng mamahalin. Since then, at kahit pa ngayong nagttrabaho nako, simpleng fone pa rin ang gamit ko. Walang hi-res camera, walang internet, walang memory card, walang mp3. Simpleng pantawag at text lang. Ayun. Masaya na ko dun.

***
Pagdating naman sa mp3 player, nakabili ako nun kasi mura lang naman, P2500.00 lang kaya gora na! nakatagal din siya sakin ng 3 taon. Maingat naman ako sa gamit e,, kung di sira o nawala, hindi ko pinapalitan. Un lang ang naging kaligayahan ko sa gadget, simpleng celfone at mp3 player,, kahit iwan mo ko sa isang tabi ng buong maghapon makekeri ko.

PAGBABAGO...

Sabi nga, kapag tumatanda, maraming nagbabago, sa expectations, sa motivations, sa standards, sa responsibilities, at marami pang iba.

***
I'm glad, isang taon na ako ngayong buwan na to sa kumpanya na to. Isang taon na mula nang nakawala sa masalimuot na sistema nuon na madalas kong maiblog dati. At sa paglipat ko, kasabay kong nakamit ang sweldo na gusto kong matamo mula pa non na hindi maibigay ng dati kong kumpanya. Lumevel up rin naman ang tingin ko sa sarili ko at masasabi kong kuntento na ko ngayon. Cheers to that! :)

***
Kinausap ako ng tatay ko isang araw, siguro mga ilang linggo palang mula nang lumipat ako ng kumpanya.
"Tulong-tulungan na muna tayo sa bahay ha. Alam mo naman un diba?" - Opo, alam na alam ko pu yon.
Binigyan niya lang naman ako ng ilang mga finacial responsibilities sa bahay. Maluwag sa sakin un., walang problema. And since single pa naman ako, why not??
Bukod sa binibigay ko sa bahay, lumaki rin ang gastos ko sa nirerentahan kong bahay malapit sa opisina.

Sabi nga, "With great power comes great responsibility." tanggap ko yon. Ganun talaga, hindi na kasi ako bata. Pero keri lang!

***
Isang araw, nagkausap kami ni Joy (roommate)..

Me: "Uy, anu yan.. Wow, bagong celfone!"
Joy: "Oo, bumili na ko ng bago, para naman masabi na may nangyayare sa sweldo ko kahit papano.. ung tipong may nakikita ako na naging bunga ng trabaho ko..."

Uu nga naman,, bakit parang ngayon ko lang naisip un.

Masaya na kasi ako na nakakabili ako ng mga gamit na kailangan ko gaya ng damit at sapatos.., pati na rin ang kumain ng masasarap na pagkain lalo na't pagod ako, at nakakapasyal sa mga beach kahit ilang beses ku gusto.. un lang naman kasi kaligayahan ko talaga.
Hindi ako materialistic, pero kagaya ni Joy,, parang naghahangad ako ngayon ng "something" para sa sarili ko. Ung may makikita ang mga tao sa paligid ko na may bitbit akong bagay na pinaghirapan ko.
Pwera yabang.

***
E di ayun na nga.
Ang haba pa ng justifications ko! hahaha!
well,, i just want to have this new ipod touch!
hopefully makuha ko na siya next month,, or at least before the year ends... haayy!
ang mahirap kasi e ung kukuhanan ko,, ishi-ship pa kasi and all.. still crossing my fingers!

marami na kong plano gawin kasama siya,, gusto ko siyang isama sa marami kong mga lakad! naeexcite na ko! ^_^


Currently Playing:
Otherwise by Imago
Taya by Up Dharma Down
Comfort in Your Strangeness by Cynthia Alexander

kanina, inayos ko ang mga picture ko sa friendster.. maya-maya nabuklat ko ang friendster blog ko. namiss ko naman bigla.. binasa ko ulit,, at may part sa akin na hindi ako makapaniwala.. akalain ko bang malampasan ko lahat ng mga nangyare sakin non.. kung ampalaya ako ngayon,, 3x pa ako dati! ganunpaman, nakakatuwa ring basahin at balikan, mas naappreciate ko kasi kung anu ang meron ako ngayon... :)

may irepost lang ako,, sa lahat ng nabasa ko,, dito ako natawa.. baliw lang talaga! sinulat ko to nung malapit na kaming ma-evict sa bahay naming mahal.

how to deal..

Yes, I understand now that
whatever life brings, there is a purpose which only happen to be unrealized yet
but it will eventually follows. I always say to myself that anywhere the wind
blows, it doesn’t matter.. I can get through. I know I can. Guess im in the
so-called “process” of moving on,, punyeta! whatever that means!

It seems that my life is in chaos. The emptiness I feel is caused by several problems settling in my way that turned my direction in a different path. Trying to focus and yet wanting
to lose control. Thinking for a solution but hopelessness and sadness gets in the way. Faint. A month or two from now things will be all different and hard for me but still I haven’t got any plan or even options for myself. Still in the state of shock? Yeah, maybe a couple of weeks now.. ugh! I allow myself to. Wail.

How to deal with changes by really trying…

As much as possible I try to avoid being senti,, I had enough especially during my insomniac hours! Im losing my appetite and whats keeping me alive and kicking are coffee and cigarettes. Sometimes I want to shout out loud, to smash things, to throw everything out of the door and watch fragile things broke into pieces! Arghh! I just imagine myself doing those but never got the courage to do so! (takot ko nalang sa daddy ko!! Hehe!)

TV got into my nerves,, I cant leave the remote alone. Work and work in the office,, chat and chat and laugh and laugh, I really need it I guess, otherwise insanity may come along. Thanks for the friends who are still around and even more challenged to handle such senselessness (the band-aid-brigade as I call it).

My current theme song: hand in my pocket – “Im lost but im hopeful.. Im free but im focused.. im green but im wise.. im sad but im laughing.. yeah! So what it all comes down to, is there anything gonna be fine, fine, fine? Coz I have one hand in my pocket and the other one is giving a peace sign!”

Im thankful I was able to overcome those.. But things are more different now, more difficult, I can tell. but as the saying goes: "This too shall pass" - I believe that!

Currently Playing: Hand in my Pocket by Alanis Morissette

"I wonder what she would say to me right now if she could see me and see how I've been living and I wonder if she knows most days I fall short of being the person she wanted me to be... You know my life is pretty good, it is. But I was just searching for something to make it great just something to make it matter, so, I don't know..." - Peyton Sawyer, One Tree Hill


Today is my Mom's 11th death anniversary.
Usually nagpopost ako ng tungkol sa kanya. kung kumusta na ko sa mga taon na nawala siya, kung sino ako ngayon dahil sa kanya, at kung ganu ko siya namimiss.
Pero di ko siya magawa dahil punong puno ang isip ko ngayon ng mga halu-halong bagay.

Hindi ko maintindihan, dati okay naman ako.. para sa 11 years, natanggap ko na wala na siya..

okay lang naman na maaga akong naging independent.. na naging self learner... macgyver pa nga ang tawag sakin ng friends ko kasi kahit mga imposibleng bagay nagagawa ko katulad ng pag-akyat sa likod bahay at pag-unlock ng mga pinto.

okay lang na wala akong debut party nung 18yo ako kasi wala na siya para mag-asikaso, di gaya ng sa ate ko na super engrande. sabi ko okay lang na sa beach nalang ako nagdebut kasama mga friends ko, pero deep inside, gusto ko rin ng mga 18 roses at party-party.

okay lang na hindi ko natutunan kung anu ang ibig sabihin ng graceful at sweet sa pagiging isang babae, ung daddy ko kasi masyadong matigas, ni hindi nga kami niyayakap nun e., hindi rin marunong magsabi ng kind words.. barkada ko pa puro lalaki, so kumusta naman ako??!

Lagi kong naiisip na okay lang ako, na naka-move on na ko since nawala siya..
Pero ngayon bakit andami dami kong tanong...

Mommy..
dati nung bata pa ko masaya na ko pag pinaghahati-hati mo saming magkakapatid ang isang balot ng m&m at kisses, bakit po ngayon hindi ako makuntento kahit andami dami ko nang kayang bilhin?

dati ang saya-saya nating buong mag-anak na nagsisimba twing linggo,, bakit po ngayon parang ang layo-layo ko na kay lord?

dati sabi nio sakin may tamang oras ang paglalaro. sa umaga hanggang 8-10 lang ako dapat nasa labas kasi masyado nang mainit, sa hapon naman 4-6 lang dapat kasi masama na maglaro sa gabi. sa ngayon po, kelan ko po ba masasabi kung dapat na kong tumigil o pwede pa kong magpatuloy?

lumaki ako na masayahin at alam nio po na dahil yun sa marami kong kaibigan. pero ngayon na marami nang nagbabago at marami nang umaalis, unti-unti kong naramdaman ang sakit dahil sa pagkawala nila.. bakit po parang nahihirapan na ulit akong magmahal?

bakit po natutunan ko na hindi umaasa sa iba pero nakakaramdam ako ng inggit sa iba na hindi kaya mabuhay nang walang ibang tao sa buhay nila?

bakit po hindi ako natutong maging sweet? para tuloy lagi kong ipinipilit ng sarili ko sa iba?

maliban po sa mga recipe na naituro nio sakin,, anu po bang recipe ng happiness? sana naishare nio sakin yan kasi dati parang ang saya-saya ng buhay nio.

Look at the brighter side of everything ika nga... Pero mula pa noon, un na ang mind-setting ko kaya masasabi ko na okay lang ako.. lagi akong nakangiti, masaya. pero may mga panahon na hindi ko alam kung totoo pa ang mga ngiting un. Minsan hindi sapat ang 'looking at the bright side of everything'. Andaming nawala sakin nung kinuha siya ni lord. andami kong gusto malaman na hindi kayang ibigay ng ibang tao, siya lang, kaso wala na siyang pagkakataon, ganun din ako. Marami pa pala akong dapat natutunan, sana mas nakilala ko pa siya., pero alam ko sa pagkakataong ito wala naman akong dapat sisihin. Life goes on pa rin ang drama ko at magiging paulit ulit nalang ito.

Ang daming nagsasabi na sobrang kamukha ko daw kayo lalo na nung dalaga pa kayo. :)
I miss you 'My! un lang naman ang gusto kong sabihin. Kahit short lang naging pagsasama natin, nakatatak na un sa isip ko, at kahit 11 years na ang nakalipas, hinding hindi ko pa rin nalilimutan ang bawat sandaling un.

I love you 'My! Hanggang sa muli nating pagkikita! :)


Currently Playing: Time in a Bottle by Jim Croce, Dare You To Move by Switchfoot,

"Sometimes things hit you in the most unexpected ways"

Paggising pa lang sa umaga mabigat na pakiramdam ko. Alam ko kasing merong mangyayaring ayoko sa araw nato. Ideya pa lang nakakabad trip na, dagdagan pa isang text message mula sa taong yon na mababago ang schedule ng pagkikita nio. ansaya diba? sira ang plano ko para sa buong araw.. minsan na nga lang maglleave- napurnada pa! good morning to me!

Should be Schedule:
* 9 am - meet my former HR head, punta sa SSS para mag-ayos ng mga dokumentong kelangan ayusin
* 12 pm - lunch
* 1 pm - mall
* 3 pm - go to my dentist
* 4:30 pm - go to a doctor - check up
* 6pm - home sweet home!

Instead Schedule:
* 9 am - lunch
* 11 am - lumabas ng bahay - hindi alam kung san pupunta.

Sana pumasok nalang ako, at least may masayang kausap sa opisina. Pero kelangan kong samantalahin ang once-in-a-blue-moon-leave ko.
Dapat rin nanahimik na lang ako sa boarding house,, pero grabeng nakakabato ang presensya ng tv na walang cable at ng kamang nanghihikayat na matulog.

Sumakay ako ng jeep mula muntinlupa, hindi ko alam kung san pupunta.. matapos ang halos kalahating oras na byahe nakarating ako ng binan, pinababa na ko ng driver. sumakay ulit ako ng jeep. tulala mode. ewan ko, gusto ko lang bumyahe, mawala, mapagod, lumayo. ang dami daming laman ng utak ko kahit labas-pasok lang naman ang mga ito..

* ayokong makita ang dati kong hr head at mag-ayos ng mga inaamag na mga files sa sss. hindi ko na trabaho un! na-turn over ko na sa kanya, bakit ako pa rin hinahanap nio?? isa pa, ayoko nang balikan ang mga bagay na tapos na sa akin.
* Wala na kong pera - ang haba ng August, ayaw pa matapos! ggrrr...
* gusto kong manood ng senate investigation ng pnp - di ko magawa, waalng cable!
* namimiss ko na ung dalawang close friends ko! ung isa serious sa pag-aaral, ung isa naman serious na sa girlfriend. wala na kong kakulitan, wala na kong kasabay kumain ng dinner, wala na kong kahagikhikan, wala na kong kausap ng malaliman. i must admit, namimiss ko na sila., nakakamiss din pala sila! wahehehe...
* love life ko - major major wala nang nagiging progress! TSE!!! :)
* at marami pang iba.

* 1pm - napunta ako sa cabuyao,, sa isang monastery doon.. madalas ako dun dati nung taga roon pa ko. Poor Claire Monastery. pag gusto kong ipahinga ang isip ko, dun ako napunta,, 3 years na since narelocate ako, kaya ngayon lang ako nakabalik dun. nagulat ako sa sarili ko, hindi ko pinlano, dun nalang ako dinala ng jeep. sarap talagang kausap ni Lord,, parang nagiging okay ang lahat. thank you po. :)

* 2:45 pm nakarating na ko agad sa sss office. dumating ung dati kong mam 3:10, not bad. sa lahat ng nangyare,, ayos ang kinalabasan ng meeting. mahabang proseso pero ang maganda nasimulan na. yeah!

* 6 pm - check up- buti nahabol ko pa ung isang doctor.. kaso wala na ung dentist ko.

andaming nangyare sa buong maghapon,, napagod ako kakabyahe,, amoy usok na ko!
minsan magugulat kana lang sa pwedeng mangyare kahit na alam mo na ang dapat iexpect. masaya din pala makareceive ng mga little surprises mula kay lord. parang sinasabi niya na: "my dear, dont under estimate me"

just when i thought that today is gonna be an undesirable day,, but it turned out to be a meaningful one!
Hanggang sa susunod na trip ride!

Currently Playing: You Already Know by Train

“When I had nothing to lose, I had everything. When I stopped being who I am, I found myself. When I experienced humiliation and total submission, I was free.” - Eleven Minutes, Paulo Coelho

I’ve always been a loser.. maybe thats why i am born in this world, to substantiate what it means to be a winner.
I accepted that fact long time ago and every time I have my encounter with defeat i often say to myself,, “Ah okay,, no big deal!”or “Maiba naman!”.
Whenever i thought that victory is at hand,, I always can’t believe it myself.
As I grow up, I’m learning some good ways to deal with defeat,, either through joke or through a clever remarks.
Enough with the blah blahs.... my aim is not to take sympathy but to be understood.

When it comes to you, I know from the start that I’m gonna lose you like any other things and people that came and went in my life.
I learned a lot from you... I learned to love and not expect anything in return.

Coz in love, no one can harm anyone else; we are each of us responsible for our own feelings and cannot blame someone else for what we feel. it hurt when i lost the various people in my life. now, though I am convinced that no one loses anyone, because no one owns anyone.

Well,, for a girl like me,, having you in my life was like winning a consolation prize. And as I embrace my defeat,, i honestly profess that in that short period of time, I was truly happy. :)


a time to be born and a time to die,
a time to plant and a time to uproot,
a time to kill and a time to heal,
a time to tear down and a time to build,
a time to weep and a time to laugh,
a time to mourn and a time to dance,
a time to scatter stones and a time to gather them,
a time to embrace and a time to refrain,
a time to search and a time to give up,
a time to keep and a time to throw away,
a time to tear and a time to mend,
a time to be silent and a time to speak,
a time to love and a time to hate,
a time for war and a time for peace.
- Ecclesiastes 3:2-8

Currently Playing: Over The Rainbow by Jason Castro